Τι είναι οι τενοντίτιδες;
Οι τενοντίτιδες είναι φλεγμονώδεις παθήσεις των τενόντων, των ινωδών δομών που συνδέουν τους μύες με τα οστά και μεταδίδουν τις κινητικές δυνάμεις. Εμφανίζονται ως αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενης καταπόνησης, απότομης υπερφόρτωσης ή μικρο-τραυματισμών που συσσωρεύονται με τον χρόνο, χωρίς επαρκή χρόνο αποκατάστασης.
Πρόκειται για μια από τις συχνότερες μυοσκελετικές παθήσεις, τόσο στον γενικό πληθυσμό όσο και σε αθλητές. Κλασικά παραδείγματα αποτελούν η τενοντίτιδα του επικονδύλου (αγκώνας του τενίστα), η τενοντίτιδα του αχίλλειου τένοντα, η περιαρθρίτιδα ώμου και η τενοντίτιδα του επιγονατιδικού τένοντα.
Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα περιλαμβάνουν εντοπισμένο πόνο κατά την κίνηση ή την ψηλάφηση, οίδημα, δυσκαμψία και αίσθηση τριγμού σε ορισμένες περιπτώσεις.
Ο πόνος συχνά επιδεινώνεται στην αρχή της κίνησης και υποχωρεί μετά από αρκετή θέρμανση, για να επανεμφανιστεί μετά το τέλος της δραστηριότητας.
Φλεγμονή στην τενοντίτιδα
Η φλεγμονή στη τενοντίτιδα εντοπίζεται κυρίως στο περιτενόντιο τον περιβάλλοντα συνδετικό ιστό αλλά μπορεί να επεκταθεί και στον τένοντα καθαυτόν. Σε χρόνιες μορφές, η επαναλαμβανόμενη φλεγμονή οδηγεί σε δομικές αλλαγές: εναπόθεση ασβεστίου, ινωτική πάχυνση και μικρο-ρήξεις που αποδυναμώνουν τον τένοντα.
Χαρακτηριστικό της πάθησης είναι ότι οι τένοντες έχουν εκ φύσεως περιορισμένη αγγείωση δηλαδή χαμηλή αιμάτωση σε σχέση με άλλους μαλακούς ιστούς.
Αυτό σημαίνει ότι η φυσική τους ικανότητα αποκατάστασης είναι περιορισμένη, και η χρόνια τενοντίτιδα μπορεί να επιμένει για μήνες ή και χρόνια αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά.
Η πάθηση δεν αφορά μόνο αθλητές υψηλών επιδόσεων: επαγγελματίες που εκτελούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις (π.χ. σε γραφεία, κατασκευές ή νοσηλευτικό προσωπικό) εμφανίζουν επίσης υψηλά ποσοστά τενοντίτιδας.
Επιστημονική Έρευνα
Η επιστημονική έρευνα έχει επικεντρωθεί στον ρόλο της νεοαγγείωσης και της κυτταρικής ανανέωσης στη διαδικασία αποκατάστασης των τενόντων. Μελέτες σε ζωικά μοντέλα και κλινικές έρευνες έχουν δείξει ότι η αύξηση της τοπικής οξυγόνωσης ενεργοποιεί τους τενοντοκύτταρους (tenocytes) τα εξειδικευμένα κύτταρα που παράγουν και συντηρούν την κολλαγονική δομή του τένοντα.
Ειδικά σε χρόνιες τενοντίτιδες με εκφυλιστικά στοιχεία, η βελτίωση της αγγείωσης φαίνεται να αποτελεί βασική προϋπόθεση για την έξοδο από τον φαύλο κύκλο επαναλαμβανόμενης βλάβης.
Κλινικές εκθέσεις από χρήση υπερβαρικού οξυγόνου ως συμπληρωματική θεραπεία σε επίμονες τενοντίτιδες κατέγραψαν μείωση πόνου και βελτίωση της λειτουργικότητας, ιδίως σε ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν ικανοποιητικά στη συντηρητική αγωγή.
Διαδικασία Θεραπείας σε Θάλαμο Υπερβαρικού Οξυγόνου
Η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου δεν αντικαθιστά τη φυσιοθεραπεία, την ανάπαυση ή τις τοπικές αντιφλεγμονώδεις παρεμβάσεις εντάσσεται ως συμπληρωματική επιλογή, ιδίως σε χρόνιες ή υποτροπιάζουσες τενοντίτιδες που αντιστέκονται στη συνήθη αντιμετώπιση.
Ο βασικός μηχανισμός δράσης είναι η βελτίωση της οξυγόνωσης στον υποαγγειωμένο τενόντιο ιστό. Η υψηλή μερική πίεση οξυγόνου που επιτυγχάνεται στον θάλαμο επιτρέπει στο οξυγόνο να διαχυθεί βαθύτερα στον ιστό μέσω του πλάσματος, ακόμα και σε απουσία επαρκών τριχοειδών.
Αυτή η τοπική υπεροξυγόνωση ενεργοποιεί τους τενοντοκύτταρους, προάγει τη σύνθεση κολλαγόνου τύπου Ι — το κύριο δομικό συστατικό των τενόντων και μειώνει τη χρόνια φλεγμονώδη δραστηριότητα. Παράλληλα, η επαγόμενη νεοαγγειογένεση βελτιώνει μακροπρόθεσμα την αιμάτωση της πάσχουσας περιοχής, μειώνοντας τον κίνδυνο υποτροπής.
Ο θεραπευτικός κύκλος προσαρμόζεται στη χρονιότητα και τη σοβαρότητα της τενοντίτιδας, συνήθως μεταξύ 15 και 30 συνεδριών. Η θεραπεία σχεδιάζεται σε συνεργασία με τον φυσίατρο ή τον ορθοπεδικό, ως μέρος ενός ολοκληρωμένου προγράμματος αποκατάστασης.