Τι είναι οι αγγειΐτιδες;
Οι αγγειΐτιδες αποτελούν μια ετερογενή ομάδα αυτοάνοσων παθήσεων που χαρακτηρίζονται από φλεγμονή αγγειακών τοιχωμάτων αρτηριών, φλεβών ή τριχοειδών οδηγώντας σε ισχαιμία και βλάβη των οργάνων που αιματώνουν.
Κατατάσσονται βάσει μεγέθους αγγείου: μεγάλων αγγείων (αρτηρίτιδα Takayasu, κροταφική αρτηρίτιδα), μεσαίων (πολυαρτηρίτιδα nodosa, νόσος Kawasaki) και μικρών αγγείων (κοκκιωμάτωση Wegener, μικροσκοπική πολυαγγειίτιδα, αγγειΐτιδα Henoch-Schönlein).
Κλινικά, η φλεγμονή αγγειακών τοιχωμάτων μπορεί να προκαλέσει στένωση, απόφραξη ή ανεύρυσμα με ισχαιμικές επιπτώσεις στα αντίστοιχα όργανα.
Νεφροί, πνεύμονες, δέρμα, νευρικό σύστημα και γαστρεντερικό σωλήνας αποτελούν τα συχνότερα όργανα-στόχους. Η θεραπεία συνήθως περιλαμβάνει κορτικοστεροειδή και ανοσοκατασταλτικά, αλλά οι ισχαιμικές βλάβες που έχουν ήδη αναπτυχθεί χρειάζονται πρόσθετη αντιμετώπιση.
Χαρακτηριστικά των αγγειΐτιδων
Το διακριτό χαρακτηριστικό των αγγειΐτιδων στο πεδίο των αυτοάνοσων νοσημάτων είναι η άμεση ισχαιμία που προκαλούν: η φλεγμονή αγγειακών τοιχωμάτων οδηγεί σε στένωση αυλού και μειωμένη αιμάτωση οργάνων ακόμα και κατά τη διάρκεια ενεργού νόσου.
Αυτή η συμπτωματική ισχαιμία αποτελεί ξεχωριστό θεραπευτικό στόχο πέρα από τον έλεγχο της αυτοάνοσης φλεγμονής.
Σε χρόνιες μορφές, ακόμα και αφού η ενεργός φλεγμονή ελεγχθεί φαρμακολογικά, οι ιστοί που έχουν υποστεί χρόνια ισχαιμία παραμένουν υποοξυγονωμένοι και λειτουργικά εκπεσμένοι.
Η αποκατάσταση της οξυγόνωσης σε αυτούς τους ιστούς αποτελεί σημαντικό βήμα για τη μακροπρόθεσμη αποκατάσταση οργανικής λειτουργίας.
Κλινικές αναφορές
Η τεκμηρίωση για υπερβαρικό οξυγόνο στις αγγειΐτιδες αντλεί κυρίως από δεδομένα ισχαιμικών παθήσεων και δερματικών αγγειΐτιδων. Κλινικές αναφορές κατέγραψαν επούλωση ισχαιμικών ελκών σε ασθενείς με δερματική αγγειΐτιδα, βελτίωση νευρολογικής λειτουργίας σε αγγειΐτιδα κεντρικού νευρικού συστήματος και μείωση οργανικής βλάβης σε ασθενείς που έλαβαν υπερβαρικό οξυγόνο ως συμπλήρωμα της ανοσοκατασταλτικής αγωγής.
Η αντιφλεγμονώδης δράση μέσω αναστολής NF-κB, η βελτίωση ενδοθηλιακής λειτουργίας και η νεοαγγειογένεση για παράπλευρη κυκλοφορία σε ισχαιμικές περιοχές αποτελούν τους κύριους μηχανισμούς.
Ρόλος Θεραπείας σε Θάλαμο Υπερβαρικού Οξυγόνου
Στις αγγειΐτιδες, η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου εντάσσεται ως συμπληρωματική παρέμβαση σε δύο επίπεδα: αντιμετώπιση της ισχαιμίας οργάνων-στόχων κατά την ενεργό νόσο, και αποκατάσταση βλαβεισμένων ιστών που παραμένουν υποοξυγονωμένοι μετά τον έλεγχο της νόσου.
Η εφαρμογή συντονίζεται πάντα με τον ρευματολόγο, λαμβάνοντας υπόψη την ενεργότητα νόσου και τη φαρμακευτική αγωγή. Ο κύκλος κυμαίνεται μεταξύ 20 και 40 συνεδριών.