Ωτορινολαρυγγολογικές Παθήσεις

Σύντομη Περιγραφή και Σκοπός

Το εσωτερικό αυτί αποτελεί έναν από τους πιο ευαίσθητους και λεπτά οργανωμένους αισθητηριακούς μηχανισμούς του ανθρώπινου οργανισμού. Οι τρίχες του κοχλία, οι νευροαισθητήρες της ακοής και τα αγγεία που τα τρέφουν αντιδρούν άμεσα σε κάθε διαταραχή αιμάτωσης ή οξυγόνωσης και επειδή δεν διαθέτουν παράπλευρη κυκλοφορία, ακόμα και παροδική ισχαιμία μπορεί να αφήσει μόνιμα αποτελέσματα.

Η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου εντάσσεται στο ωτολογικό πεδίο ως μια από τις πιο καλά τεκμηριωμένες εφαρμογές της μεθόδου. Η λογική είναι απλή και επιστημονικά στέρεα: αποκαθιστώντας την οξυγόνωση στον κοχλία και το ακουστικό νεύρο, δίνεται στον πάσχοντα ιστό η βιολογική δυνατότητα να ανακάμψει εφόσον η θεραπεία ξεκινήσει έγκαιρα.

Πάντα σε συμπληρωματικό ρόλο και υπό ωτολογική παρακολούθηση.

Βασικά Χαρακτηριστικά της Θεραπείας

Στις ωτορινολαρυγγολογικές παθήσεις, η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου αξιοποιεί έναν βασικό φυσιολογικό μηχανισμό: το εσωτερικό αυτί τρέφεται από μια μοναδική τελικής αρτηρία την κοχλιακή χωρίς παράπλευρα αγγεία που να μπορούν να αντισταθμίσουν τυχόν απόφραξη ή ισχαιμία.

Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε διαταραχή αιμάτωσης επηρεάζει άμεσα και αναπόφευκτα την οξυγόνωση του κοχλιακού ιστού.

Η υπεροξυγόνωση υπό αυξημένη πίεση επιτρέπει στο οξυγόνο να φτάσει στον κοχλία μέσω διάλυσης στα υδατικά διαμερίσματα του εσωτερικού ωτός ανεξάρτητα από την αιμάτωση.

Παράλληλα, μειώνεται η ενδολεμφατική πίεση, αναστέλλεται η φλεγμονώδης αντίδραση που συνοδεύει πολλές ωτολογικές παθήσεις και ενεργοποιούνται αναγεννητικοί μηχανισμοί στα τριχωτά κύτταρα του κοχλία που βρίσκονται σε κατάσταση λειτουργικής αναστολής.

Επιστημονική Βάση

Η αιφνίδια αισθητηριονευρική βαρηκοΐα αποτελεί την κατεξοχήν τεκμηριωμένη ωτολογική ένδειξη για τη χρήση υπερβαρικού οξυγόνου. Η UHMS και η ECHM την κατατάσσουν ως εγκεκριμένη ένδειξη, υπογραμμίζοντας ότι η αποτελεσματικότητα σχετίζεται άμεσα με την ταχύτητα έναρξης η έγκαιρη παρέμβαση, εντός των πρώτων ημερών, παράγει σημαντικά καλύτερα αποτελέσματα από την καθυστερημένη εφαρμογή.

Για τις εμβοές και άλλες ωτολογικές παθήσεις με ισχαιμική βάση, η επιστημονική τεκμηρίωση είναι αναπτυσσόμενη αλλά ενθαρρυντική.

Κοινό νήμα σε όλες τις εφαρμογές είναι ο ίδιος παθοφυσιολογικός μηχανισμός: αποκατάσταση οξυγόνωσης σε έναν ιστό που εξαρτάται απόλυτα από συνεχή και επαρκή παροχή οξυγόνου για να λειτουργεί.