Αυτοάνοσα

Τι είναι τα αυτοάνοσα νοσήματα;

Τα αυτοάνοσα νοσήματα αποτελούν μια ετερογενή ομάδα χρόνιων παθήσεων κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα στρέφεται κατά υγιών ιστών και οργάνων του ίδιου του οργανισμού.

Παρά τη διαφορετικότητα των κλινικών εκδηλώσεών τους από τις αρθρώσεις της ρευματοειδούς αρθρίτιδας έως τα νεύρα της σκλήρυνσης κατά πλάκας και τα αγγεία των αγγειΐτιδων μοιράζονται ένα κοινό βιολογικό υπόβαθρο: παθολογική ανοσολογική ενεργοποίηση, χρόνια φλεγμονή και οξειδωτικό stress που βλάπτουν τους ιστούς-στόχους.

Η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου δεν αντικαθιστά την ανοσοτροποποιητική ή βιολογική αγωγή που αποτελεί τον πυλώνα αντιμετώπισης των αυτοάνοσων νοσημάτων.

Λειτουργεί ως συμπληρωματική παρέμβαση που αντιμετωπίζει τις βιολογικές συνέπειες της χρόνιας αυτοάνοσης φλεγμονής: βελτιώνει την οξυγόνωση ιστών που έχουν υποστεί ισχαιμική βλάβη, μειώνει τη χρόνια φλεγμονώδη κατάσταση και αποκαθιστά λειτουργίες που έχουν εκπέσει βελτιώνοντας ουσιαστικά την ποιότητα ζωής του ασθενούς.

Ποια τα βασικά χαρακτηριστικά της θεραπείας;

Στα αυτοάνοσα νοσήματα, η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου αξιοποιεί κυρίως τέσσερις ιδιότητες. Πρώτον, ασκεί ανοσοτροποποιητική δράση: αναστέλλει τον άξονα Th17/IL-17 που οδηγεί πολλές αυτοάνοσες φλεγμονές, ενώ ενισχύει τα ρυθμιστικά Τ-λεμφοκύτταρα (Treg) που ελέγχουν την αυτοανοσία.

Δεύτερον, μειώνει συστηματικά τις φλεγμονώδεις κυτοκίνες (TNF-α, IL-1β, IL-6) που αποτελούν κεντρικούς μεσολαβητές ιστικής βλάβης. Τρίτον, βελτιώνει την οξυγόνωση ιστών που έχουν αγγειακή βλάβη από χρόνια φλεγμονή. Τέταρτον, ενεργοποιεί αντιοξειδωτικά συστήματα που αντιμετωπίζουν το οξειδωτικό stress που συνοδεύει κάθε αυτοάνοση νόσο.

Αυτές οι δράσεις δεν είναι εντοπισμένες σε ένα όργανο, λειτουργούν συστηματικά, γεγονός που καθιστά τη μέθοδο κατάλληλη για παθήσεις με πολυσυστηματική εκδήλωση.

Επιστημονική τεκημηρίωση

Η επιστημονική τεκμηρίωση για τη χρήση υπερβαρικού οξυγόνου στα αυτοάνοσα νοσήματα βρίσκεται σε διαφορετικά στάδια ωριμότητας ανά πάθηση.

Για τη σκλήρυνση κατά πλάκας και τη νόσο Crohn υπάρχουν κλινικές μελέτες με αξιολογημένα αποτελέσματα. Για άλλες ενδείξεις όπως ρευματοειδής αρθρίτιδα, λύκος, αγγειΐτιδες, τα δεδομένα προέρχονται από σειρές περιστατικών και πειραματικές μελέτες με ενθαρρυντικά αλλά ακόμα αναπτυσσόμενα αποτελέσματα.

Ο κοινός επιστημονικός παρονομαστής είναι η ικανότητα του υπερβαρικού οξυγόνου να τροποποιεί την ανοσολογική απόκριση, μειώνοντας παθολογική ενεργοποίηση και ενισχύοντας ρυθμιστικούς μηχανισμούς.

Αυτή η ανοσοτροποποιητική δράση, σε συνδυασμό με την αντιφλεγμονώδη και αντιοξειδωτική, αποτελεί το βιολογικό θεμέλιο για τη χρήση της στο αυτοάνοσο πεδίο.