Τι είναι οι μετακλινικές βλάβες;
Οι μετακτινικές βλάβες στους ουρολογικούς ιστούς αποτελούν μια σοβαρή ομάδα επιπλοκών που αναπτύσσονται μετά από ακτινοθεραπεία στην περιοχή της πυέλου συνήθως για καρκίνο προστάτη, ουροδόχου κύστης, τραχήλου μήτρας ή ορθού. Η ακτινοβολία, ενώ στοχεύει στον όγκο, επηρεάζει αναπόφευκτα και τους υγιείς ιστούς εντός του ακτινοβολούμενου πεδίου ουροδόχος κύστη, ουρήθρα, ουρητήρες και τελικό τμήμα του ορθού.
Οι βλάβες αυτές δεν εκδηλώνονται αμέσως: η χρόνια ακτινική βλάβη αναπτύσσεται σταδιακά, συχνά μήνες ή χρόνια μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας.
Εκδηλώνονται ως αιματουρία από μετακτινική κυστίτιδα, δυσουρία, συχνουρία, στένωση ουρήθρας ή ουρητήρα, συρίγγια μεταξύ κύστης και εντέρου ή κόλπου, και σοβαρή ινωτική εκφύλιση που επηρεάζει τη χωρητικότητα και λειτουργία της κύστης.
Χαρακτηριστικά μετακτινικής βλάβης
Ο κοινός παθοφυσιολογικός μηχανισμός ακολουθεί το κλασικό τρίπτυχο μετακτινικής βλάβης: υποξία, υποαγγείωση, υποκυτταρότητα. Η ακτινοβολία καταστρέφει το ενδοθήλιο των αγγείων, μειώνει την αγγειακή πυκνότητα και αφήνει τον ιστό σε χρόνια ισχαιμία.
Ο βλεννογόνος της κύστης ένας ιστός με υψηλές μεταβολικές απαιτήσεις υφίσταται σταδιακά εκφύλιση, τελαγγειεκτασία, εξελκώσεις και ινωτική αναδιαμόρφωση.
Χαρακτηριστικό της εξέλιξης είναι ότι η βλάβη δεν σταθεροποιείται με τον χρόνο αντίθετα, τείνει να επιδεινώνεται βαθμιαία, καθώς η αγγειακή ανεπάρκεια επιδεινώνει την ισχαιμία, η ισχαιμία επιτείνει τη φλεγμονή και η φλεγμονή επιταχύνει τον εκφυλισμό. Η έγκαιρη παρέμβαση για την ανακοπή αυτού του κύκλου είναι κρίσιμης σημασίας.
Επιστημονική Βάση
Η μετακτινική αιμορραγική κυστίτιδα η πιο συχνή και καλά μελετημένη ουρολογική μετακτινική επιπλοκή αποτελεί εγκεκριμένη ένδειξη από την UHMS με ισχυρή κλινική τεκμηρίωση.
Πολλαπλές μελέτες κατέγραψαν ποσοστά ανταπόκρισης 70–90%, με μείωση αιματουρίας, βελτίωση βλεννογόνιας ακεραιότητας και ουσιαστική βελτίωση ποιότητας ζωής.
Για τις υπόλοιπες μορφές μετακτινικής ουρολογικής βλάβης στένωση, ινωτική εκφύλιση, συρίγγια η τεκμηρίωση είναι αναπτυσσόμενη αλλά βασίζεται στον ίδιο τεκμηριωμένο μηχανισμό: αποκατάσταση οξυγόνωσης ακτινοβληθέντος ιστού μέσω νεοαγγειογένεσης και επανενεργοποίηση επουλωτικών κυττάρων.
Διαδικασία Θεραπείας σε Θάλαμο Υπερβαρικού Οξυγόνου
Στις μετακτινικές ουρολογικές βλάβες, η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου λειτουργεί ως συμπληρωματική βιολογική παρέμβαση που αντιμετωπίζει την υποκείμενη αγγειακή ανεπάρκεια τον κεντρικό παράγοντα που συντηρεί όλες τις κλινικές εκδηλώσεις.
Δεν υποκαθιστά την ουρολογική αντιμετώπιση αλλά ενισχύει δραστικά την αποτελεσματικότητά της.
Η επαναλαμβανόμενη υπεροξυγόνωση επαναφέρει βιολογικά έναν ιστό που έχει «κλείσει» από την ακτινική βλάβη: ενεργοποιείται νεοαγγειογένεση, βελτιώνεται η ακεραιότητα βλεννογόνου, μειώνεται η τελαγγειεκτασία που ευθύνεται για αιμορραγία και επιβραδύνεται η ινωτική εκφύλιση.
Ο κύκλος θεραπείας κυμαίνεται μεταξύ 30 και 40 συνεδριών, σε στενή συνεργασία με τον ουρολόγο και τον ογκολόγο.