Ο όρος αυτοάνοσες φλεγμονές
Ο όρος αυτοάνοσες φλεγμονές καλύπτει ένα ευρύ φάσμα χρόνιων φλεγμονωδών καταστάσεων αυτοάνοσης ή παρ-αυτοάνοσης αιτιολογίας που δεν εντάσσονται σε μια συγκεκριμένη νοσολογική οντότητα ή συνδυάζουν χαρακτηριστικά πολλαπλών αυτοάνοσων παθήσεων (επικαλυπτόμενα σύνδρομα, undifferentiated connective tissue disease, MCTD).
Κοινός παρονομαστής είναι η χρόνια παθολογική ανοσολογική ενεργοποίηση που οδηγεί σε ιστική βλάβη σε πολλαπλά συστήματα.
Ασθενείς με αυτοάνοσες φλεγμονές αντιμετωπίζουν συχνά μια θεραπευτική «γκρίζα ζώνη»: τα συμπτώματά τους είναι πραγματικά και αναπηρικά, αλλά η νόσος δεν πληροί τα κριτήρια για μια συγκεκριμένη διάγνωση που θα δικαιολογούσε εντατική βιολογική αγωγή.
Αυτή η κατηγορία ασθενών βρίσκει συχνά ιδιαίτερη αξία σε συμπληρωματικές παρεμβάσεις που αντιμετωπίζουν βιολογικά την υποκείμενη φλεγμονή.
Χαρακτηριστικά των αυτοάνοσων φλεγμονών
Το κοινό βιολογικό χαρακτηριστικό όλων των αυτοάνοσων φλεγμονών είναι η χρόνια παθολογική ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος που παράγει σταθερά αυξημένα επίπεδα φλεγμονωδών κυτοκινών (CRP, IL-6, TNF-α) και οξειδωτικό stress.
Αυτή η χρόνια βιολογική κατάσταση «φθείρει» σταδιακά ιστούς και όργανα, ακόμα και αν καμία μεμονωμένη έξαρση δεν έχει καταστρεπτικά αποτελέσματα.
Η διαταραχή ανοσολογικής ισορροπίας με υπεράριθμα φλεγμονογόνα λεμφοκύτταρα και ανεπαρκή ρυθμιστικά αποτελεί τον κεντρικό θεραπευτικό στόχο.
Χωρίς αποκατάσταση αυτής της ισορροπίας, οποιαδήποτε συμπτωματική θεραπεία έχει περιορισμένη μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα.
Επιστημονική Βάση
Η επιστημονική βάση για τις αυτοάνοσες φλεγμονές αντλεί από τα γενικά δεδομένα για την ανοσοτροποποιητική και αντιφλεγμονώδη δράση του υπερβαρικού οξυγόνου: μείωση CRP, IL-6 και TNF-α, ενίσχυση Treg λεμφοκυττάρων, αναστολή NF-κB και μείωση οξειδωτικού stress.
Αυτές οι δράσεις είναι βιολογικά συναφείς με όλες τις μορφές χρόνιας αυτοάνοσης φλεγμονής, ανεξάρτητα από την ειδική νοσολογική κατηγορία.
Η κλινική εμπειρία από ασθενείς με αδιαφοροποίητες συνδετικοϊστικές παθήσεις ή επικαλυπτόμενα αυτοάνοσα σύνδρομα υποδεικνύει βελτίωση συμπτωμάτων κόπωσης, μυαλγιών και γενικής ευεξίας σε ασθενείς που ακολούθησαν κύκλους υπερβαρικού οξυγόνου.
Ρόλος Θεραπείας σε Θάλαμο Υπερβαρικού Οξυγόνου
Στις αυτοάνοσες φλεγμονές, η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου λειτουργεί ως βιολογική αντιφλεγμονώδης παρέμβαση που αντιμετωπίζει τον κοινό παθοφυσιολογικό μηχανισμό όλων αυτών των παθήσεων: τη χρόνια παθολογική ανοσολογική ενεργοποίηση.
Αποκαθιστά την ισορροπία μεταξύ φλεγμονογόνων και ρυθμιστικών ανοσολογικών κυττάρων, μειώνει φλεγμονώδεις κυτοκίνες και ενισχύει αντιοξειδωτική άμυνα. Εντάσσεται ως συμπλήρωμα οποιασδήποτε φαρμακευτικής αγωγής, υπό ρευματολογική παρακολούθηση. Ο κύκλος κυμαίνεται μεταξύ 20 και 30 συνεδριών.