Πως αντιμετωπίζεται η ψωρίαση;
Στο πλαίσιο της αυτοανοσίας, η ψωρίαση αντιμετωπίζεται από την οπτική γωνία του ανοσολογικού μηχανισμού που την τροφοδοτεί: η παθολογική ενεργοποίηση Τ-λεμφοκυττάρων κυρίως Th17, οδηγεί στην παραγωγή IL-17 και IL-23, που διεγείρουν υπερπαραγωγή κερατινοκυττάρων και χρόνια φλεγμονή.
Αυτός ο κεντρικός αυτοάνοσος μηχανισμός αποτελεί τον κύριο στόχο των βιολογικών παραγόντων που έχουν επαναστατικοποιήσει τη θεραπεία της ψωρίασης.
Η ψωρίαση δεν είναι αποκλειστικά δερματική νόσος: η συστηματική φλεγμονή που την συνοδεύει αυξάνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο και μπορεί να εκδηλωθεί ως ψωριασική αρθρίτιδα σε σημαντικό ποσοστό ασθενών.
Η αντιμετώπισή της τόσο δερματικά όσο και συστηματικά απαιτεί ολιστική προσέγγιση που λαμβάνει υπόψη αυτή τη διπλή διάσταση.
Χαρακτηριστικά ψωρίασης
Η αυτοάνοση ψωριασική πλάκα χαρακτηρίζεται από ένα ιδιαίτερα «εχθρικό» βιολογικό περιβάλλον: υψηλή συγκέντρωση IL-17, IL-22 και TNF-α, αυξημένο οξειδωτικό stress, παθολογική νεοαγγείωση με δυσλειτουργικά αγγεία και χρόνια ενεργοποίηση δενδριτικών κυττάρων που τροφοδοτούν τον φλεγμονώδη κύκλο. Η αναστολή αυτού του περιβάλλοντος απαιτεί πολυεπίπεδη παρέμβαση.
Η ανισορροπία Th17/Treg αποτελεί το κεντρικό ανοσολογικό χαρακτηριστικό: ενώ τα Th17 κύτταρα υπερδρούν, τα Treg λεμφοκύτταρα που φυσιολογικά περιορίζουν την αυτοάνοση αντίδραση υπολειτουργούν.
Αυτή η ανισορροπία είναι ο τελικός κοινός στόχος τόσο των βιολογικών παραγόντων όσο και των συμπληρωματικών παρεμβάσεων.
Επιστημονικές μελέτες
Από ανοσολογική σκοπιά, μελέτες κατέγραψαν ότι το υπερβαρικό οξυγόνο αναστέλλει τον άξονα IL-17/IL-23 κεντρικό στην παθοφυσιολογία ψωρίασης και ενισχύει τη λειτουργία Treg λεμφοκυττάρων. Παράλληλα, η αντιοξειδωτική δράση μειώνει το οξειδωτικό stress εντός ψωριασικών πλακών, ενώ η βελτίωση αγγειακής λειτουργίας μειώνει την παθολογική νεοαγγείωση που χαρακτηρίζει τη νόσο.
Κλινικά δεδομένα από μελέτες που χρησιμοποίησαν PASI score ως δείκτη κατέγραψαν βελτίωση σε υποομάδες ασθενών, ιδίως σε εκείνους με μέτρια νόσο που δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην τοπική αγωγή.
Ρόλος Θεραπείας σε Θάλαμο Υπερβαρικού Οξυγόνου
Στην ψωρίαση από αυτοάνοση σκοπιά, η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου λειτουργεί ως ανοσοτροποποιητικό συμπλήρωμα στοχεύοντας στο ανοσολογικό υπόβαθρο της νόσου παράλληλα με τη δερματολογική αντιμετώπιση.
Η αναστολή IL-17/IL-23, η ενίσχυση Treg και η μείωση οξειδωτικού stress αποτελούν τους κύριους θεραπευτικούς άξονες. Η εφαρμογή σχεδιάζεται σε συνεργασία με τον δερματολόγο και τον ρευματολόγο για ασθενείς με ψωριασική αρθρίτιδα. Ο κύκλος κυμαίνεται μεταξύ 20 και 30 συνεδριών.