Αγγειακές Διαταραχές
Οι αγγειακές διαταραχές που επηρεάζουν την ουρολογική λειτουργία αφορούν κυρίως την αγγειακή ανεπάρκεια που οδηγεί σε στυτική δυσλειτουργία (erectile dysfunction) αγγειακής αιτιολογίας, η συχνότερη αιτία στυτικής δυσλειτουργίας στον ενήλικο άνδρα.
Η αγγειακή στυτική δυσλειτουργία δεν είναι απλώς ένα σεξουαλικό πρόβλημα: συχνά αποτελεί την πρώτη εκδήλωση υποκείμενης αρτηριοσκλήρωσης και αυξημένου καρδιαγγειακού κινδύνου.
Αφορά άνδρες κάθε ηλικίας αλλά η συχνότητα αυξάνεται δραστικά με τα χρόνια, ιδίως σε παρουσία καρδιαγγειακών παραγόντων κινδύνου: διαβήτης, υπέρταση, υπερλιπιδαιμία, κάπνισμα.
Τα συμπτώματα εκτείνονται πέρα από τη στύση: η αγγειακή ανεπάρκεια επηρεάζει συνολικά την ποιότητα ζωής, την αυτοπεποίθηση και την ψυχοσυναισθηματική κατάσταση του ασθενούς.
Χαρακτηριστικά αγγειακής στυτικής δυσλειτουργίας
Η αγγειακή στυτική δυσλειτουργία οφείλεται στην αδυναμία επαρκούς αιμάτωσης των σηραγγωδών σωμάτων του πέους κυρίως λόγω ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας και αθηρωμάτωσης των πυελικών ή αιδοιικών αρτηριών.
Στο μοριακό επίπεδο, η μειωμένη παραγωγή μονοξειδίου του αζώτου (NO) από το ενδοθήλιο είναι ο κεντρικός μηχανισμός: το NO είναι ο κύριος μεσολαβητής αγγειοδιαστολής στους σηραγγώδεις ιστούς χωρίς επαρκές NO, τα αγγεία δεν διαστέλλονται αρκετά για να επιτρέψουν σταθερή στύση.
Παράγοντες που επιδεινώνουν την ενδοθηλιακή δυσλειτουργία αυξημένο οξειδωτικό stress, χρόνια φλεγμονή, υπεργλυκαιμία οδηγούν σε σταδιακή επιδείνωση της στυτικής λειτουργίας.
Η αντιμετώπιση αυτών των υποκείμενων βιολογικών μηχανισμών και όχι μόνο της συμπτωματικής αντιμετώπισης με PDE5 αναστολείς, αποτελεί τον ορθολογικό θεραπευτικό στόχο.
Επιστημονική Βάση
Κλινικές μελέτες για τη χρήση υπερβαρικού οξυγόνου στην αγγειακή στυτική δυσλειτουργία κατέγραψαν βελτίωση σε δείκτες στυτικής λειτουργίας (IIEF score), αύξηση ενδοπεϊκής αιματικής ροής μετρήσιμη με υπερηχογράφημα Doppler, και βελτίωση της ενδοθηλιακής λειτουργίας. Ειδικά σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονταν ικανοποιητικά στη φαρμακευτική αγωγή (PDE5 αναστολείς), το υπερβαρικό οξυγόνο κατέγραψε σημαντική προσθετική ωφέλεια.
Ο μηχανισμός δράσης στοχεύει άμεσα στη βελτίωση ενδοθηλιακής λειτουργίας: η αυξημένη οξυγόνωση ενισχύει τη σύνθεση NO από τα ενδοθηλιακά κύτταρα, μειώνει το οξειδωτικό stress που καταστρέφει το NO πριν δράσει και επάγει νεοαγγειογένεση στον σηραγγώδη ιστό, βελτιώνοντας μακροπρόθεσμα την αγγειακή υποδομή.
Ρόλος Θεραπείας σε Θάλαμο Υπερβαρικού Οξυγόνου
Στην αγγειακή στυτική δυσλειτουργία, η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου εντάσσεται ως συμπληρωματική επιλογή ιδίως σε ασθενείς με τεκμηριωμένη αγγειακή βάση, σε εκείνους με ατελή ανταπόκριση στη φαρμακευτική αγωγή ή ως εναλλακτική για ασθενείς που δεν επιθυμούν μακροχρόνια φαρμακευτική αγωγή. Δεν αντικαθιστά τη διαχείριση των υποκείμενων καρδιαγγειακών παραγόντων κινδύνου.
Στοχεύει στη βιολογική αποκατάσταση της αγγειακής λειτουργίας: ενισχύει τη σύνθεση NO για βελτίωση αγγειοδιαστολής, μειώνει το οξειδωτικό stress που υπονομεύει την ενδοθηλιακή λειτουργία και δημιουργεί μέσω νεοαγγειογένεσης μακροπρόθεσμα βελτιωμένη αγγειακή υποδομή στον σηραγγώδη ιστό.
Το αποτέλεσμα δεν είναι άμεσο αλλά είναι βιολογικά ουσιαστικό και διαρκές. Ο κύκλος θεραπείας κυμαίνεται μεταξύ 20 και 30 συνεδριών, σε συνεργασία με τον ουρολόγο ή ανδρολόγο.