Τι αφορά η μετεγχειρητική αποκατάσταση στη γναθοχειρουργική;
Η μετεγχειρητική αποκατάσταση στη γναθοχειρουργική αφορά τη βιολογική υποστήριξη της επούλωσης μετά από ευρεία γκάμα επεμβάσεων: ορθογναθικές επεμβάσεις, ανακατασκευή γνάθου μετά από εκτομή όγκου, αφαίρεση κύστεων, χειρουργία κατάγματος γνάθου, καθώς και επεμβάσεις σε ακτινοβληθέντα ή βιολογικά εξαντλημένο ιστό. Σε κάθε περίπτωση, η επούλωση γναθικού οστού και βλεννογόνου εξαρτάται κρίσιμα από την τοπική οξυγόνωση.
Η γναθοχειρουργική επέμβαση σε ασθενείς με εξαντλημένη βιολογική ικανότητα λόγω ακτινοθεραπείας, χρόνιας λοίμωξης ή αγγειοπάθειας φέρει αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών: καθυστερημένη επούλωση, ανοικτές τομές, απονέκρωση κρημνών και δευτερογενής λοίμωξη.
Η πρόληψη αυτών των επιπλοκών απαιτεί προεγχειρητική βιολογική προετοιμασία και μετεγχειρητική υποστήριξη.
Χαρακτηριστικά γναθικού ιστού και ασθενείς υψηλού κινδύνου
Ο γναθικός οστικός ιστός έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις επούλωσης: η επαναγγείωση και η οστική ανάπλαση πρέπει να εξελίσσονται παράλληλα με την επούλωση του βλεννογόνου, υπό συνθήκες συνεχούς μικροβιακής πίεσης από το στοματικό μικροβίωμα. Αν κάποιο από αυτά τα επίπεδα υστερήσει, ο κίνδυνος επιπλοκής αυξάνεται.
Σε ασθενείς υψηλού κινδύνου ιδίως εκείνους με ιστορικό ακτινοθεραπείας ή λαμβάνοντες αντι-ανοικοδομητικά φάρμακα η μετεγχειρητική επούλωση δεν μπορεί να εξελιχθεί φυσιολογικά χωρίς βιολογική υποστήριξη.
Κάθε γναθοχειρουργός που αντιμετωπίζει τέτοιους ασθενείς γνωρίζει ότι η τεχνική αρτιότητα της επέμβασης δεν επαρκεί αν ο ιστός δεν έχει τη βιολογική δυνατότητα να ανταποκριθεί.
Επιστημονικές μελέτες
Η τεκμηρίωση για τη μετεγχειρητική χρήση υπερβαρικού οξυγόνου στη γναθοχειρουργική αντλεί κυρίως από τρεις πηγές: τα δεδομένα για την οστεοακτινίτιδα, τα δεδομένα για τα εμφυτεύματα σε ακτινοβληθέντα γνάθο και τα γενικότερα δεδομένα για οστική επούλωση υπό υπερβαρικό οξυγόνο. Ο κοινός παρονομαστής είναι η βελτίωση οστικής και βλεννογόνιας επούλωσης σε ιστούς με μειωμένη βιολογική ικανότητα.
Μελέτες κατέγραψαν ταχύτερη σύγκλειση τομών, μειωμένο ποσοστό αποτυχίας επέμβασης, καλύτερη ποιότητα νεοσχηματιζόμενου οστού και μικρότερη ανάγκη για επαναληπτικές επεμβάσεις σε ασθενείς υψηλού κινδύνου που έλαβαν υπερβαρικό οξυγόνο στη μετεγχειρητική περίοδο.
Ρόλος Θεραπείας σε Θάλαμο Υπερβαρικού Οξυγόνου
Στη μετεγχειρητική αποκατάσταση γναθοχειρουργικών επεμβάσεων, η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου εφαρμόζεται ως συμπληρωματική βιολογική υποστήριξη με έναρξη συνήθως από την 2η–3η μετεγχειρητική ημέρα.
Στην πρώιμη φάση, ο στόχος είναι η μείωση μετεγχειρητικής φλεγμονής και οιδήματος, η ενίσχυση ανοσολογικής άμυνας κατά πιθανής λοίμωξης και η βελτίωση οξυγόνωσης κρημνών και χειρουργικών τομών.
Στη φάση επούλωσης, εστιάζεται στην ενεργοποίηση οστεοβλαστών για οστική ανάπλαση, στη νεοαγγειογένεση για αποκατάσταση αγγειακής υποδομής και στην ποιοτική επούλωση βλεννογόνου.
Ο κύκλος θεραπείας εξαρτάται από τον τύπο της επέμβασης και την κατηγορία κινδύνου του ασθενούς, κυμαίνεται μεταξύ 10 – 30 συνεδριών και σχεδιάζεται πάντα σε συνεργασία με τον γναθοχειρουργό.