Δερματικά μοσχεύματα
Τα δερματικά μοσχεύματα χρησιμοποιούνται για την κάλυψη τραυματικών ελλειμμάτων, εγκαυμάτων, χρόνιων ελκών ή χειρουργικών εκτομών όπου η πρωτογενής επούλωση δεν είναι εφικτή.
Η επιτυχής ενσωμάτωση ενός μοσχεύματος η διαδικασία κατά την οποία το μόσχευμα αναπτύσσει αγγειακές συνδέσεις με το υπόστρωμα και επιβιώνει ως ζωντανός ιστός αποτελεί το κρίσιμο ζητούμενο κάθε δερματικής μεταμόσχευσης.
Στα πρώτα 48–72 ώρες, το μόσχευμα επιβιώνει αποκλειστικά μέσω διάχυσης θρεπτικών ουσιών από το υπόστρωμα πριν αναπτυχθούν αγγειακές συνδέσεις.
Αυτή η κρίσιμη αρχική φάση εξαρτάται πλήρως από την οξυγόνωση του υποστρώματος. Ασθενείς με αγγειοπάθεια, διαβήτη, ακτινική βλάβη ή μειωμένη μικροκυκλοφορία αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο αποτυχίας ενσωμάτωσης, καθώς το υπόστρωμά τους δεν μπορεί να παρέχει ικανοποιητική οξυγόνωση στο εισερχόμενο μόσχευμα.
Χαρακτηριστικά δερματικών μοσχευμάτων
Η αποτυχία ενσωμάτωσης μοσχεύματος αρχίζει τυπικά ως τοπική νέκρωση στα περιθώρια ή στο κέντρο εκεί όπου η απόσταση από τα τριχοειδή του υποστρώματος είναι μεγαλύτερη και η διάχυση οξυγόνου ανεπαρκής.
Στη συνέχεια, αν η κατάσταση δεν αντιμετωπιστεί, η νέκρωση επεκτείνεται και το μόσχευμα αποκολλάται.
Η πρόληψη αυτής της αλυσιδωτής εξέλιξης απαιτεί μεγιστοποίηση της οξυγόνωσης στο υπόστρωμα πριν και μετά την εφαρμογή του μοσχεύματος. Ασθενείς υψηλού κινδύνου ιδίως με ιστορικό ακτινοθεραπείας ή σοβαρής αγγειοπάθειας έχουν ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα τάσης οξυγόνου στο δέρμα, μετρήσιμα με TcPO2. Η βελτίωση αυτών των επιπέδων αποτελεί προϋπόθεση για επιτυχή μεταμόσχευση.
Επιστημονική μελέτες
Η υποστήριξη δερματικών μοσχευμάτων αποτελεί μια από τις εγκεκριμένες ενδείξεις για τη χρήση υπερβαρικού οξυγόνου σύμφωνα με την UHMS και την ECHM ειδικά σε ασθενείς με συνθήκες που θέτουν σε κίνδυνο την ενσωμάτωση.
Κλινικές μελέτες κατέγραψαν σημαντικά υψηλότερα ποσοστά επιτυχούς ενσωμάτωσης, μικρότερη ανάγκη για επαναληπτικές επεμβάσεις και καλύτερη ποιότητα του τελικού δερματικού αποτελέσματος σε ασθενείς που έλαβαν υπερβαρικό οξυγόνο.
Ο μηχανισμός δράσης συνδυάζει άμεση βελτίωση οξυγόνωσης υποστρώματος κατά την κρίσιμη αρχική φάση, επαγωγή νεοαγγειογένεσης για ταχύτερη αγγειακή σύνδεση μοσχεύματος-υποστρώματος και αντιφλεγμονώδη προστασία που μειώνει τον κίνδυνο απόρριψης.
Διαδικασία Θεραπείας σε Θάλαμο Υπερβαρικού Οξυγόνου
Στα δερματικά μοσχεύματα, η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου εφαρμόζεται τόσο προεγχειρητικά για βελτίωση της βιολογικής κατάστασης του υποστρώματος όσο και μετεγχειρητικά, για υποστήριξη της κρίσιμης φάσης ενσωμάτωσης.
Η προεγχειρητική εφαρμογή (συνήθως 10–20 συνεδρίες) στοχεύει στη βελτίωση της TcPO2 του υποστρώματος σε επίπεδα που επιτρέπουν επιτυχή ενσωμάτωση.
Η μετεγχειρητική εφαρμογή (άλλες 10–20 συνεδρίες) εξασφαλίζει ότι το υπόστρωμα παρέχει επαρκή οξυγόνωση στο μόσχευμα κατά την αγγειοποίησή του, ενώ παράλληλα η επαγόμενη νεοαγγειογένεση επιταχύνει τη δημιουργία αγγειακών συνδέσεων.
Ο σχεδιασμός γίνεται πάντα σε συνεργασία με τον πλαστικό χειρουργό ή δερματοχειρουργό.