Που αναφέρεται η μικροκυκλοφορία;
Η μικροκυκλοφορία αναφέρεται στο δίκτυο αιμοφόρων αγγείων μικρότερης διαμέτρου τριχοειδή, αρτηρίδια, φλεβίδια που είναι υπεύθυνο για τη διανομή οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών σε επίπεδο ιστών και κυττάρων.
Ενώ η μεγάλη αγγειακή κυκλοφορία λειτουργεί ως «αυτοκινητόδρομος» μεταφοράς αίματος, η μικροκυκλοφορία είναι το «τελευταίο μίλι» εκεί όπου πραγματικά γίνεται η ανταλλαγή αερίων και θρεπτικών ουσιών με τα κύτταρα.
Η δυσλειτουργία της μικροκυκλοφορίας αποτελεί κοινό παθοφυσιολογικό μηχανισμό σε πλήθος παθήσεων: σακχαρώδης διαβήτης, αθηροσκλήρωση, σύνδρομο Raynaud, συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, σκληροδερμία και παθήσεις μετά από ακτινοβολία.
Η κοινή συνέπεια είναι πάντα η ίδια: τα κύτταρα λαμβάνουν λιγότερο οξυγόνο και θρεπτικά συστατικά από ό,τι χρειάζονται, με αποτέλεσμα δυσλειτουργία, καθυστερημένη επούλωση ή ιστική βλάβη.
Χαρακτηριστικά μικροκυκλοφορίας
Η μικροκυκλοφορία είναι ευαίσθητη σε πληθώρα παραγόντων που τη διαταράσσουν: φλεγμονή, υποξία, οξειδωτικό stress, υπεργλυκαιμία, νικοτίνη.
Σε παθολογικές καταστάσεις, τα τριχοειδή παρουσιάζουν πάχυνση της βασικής μεμβράνης, μειωμένη ελαστικότητα και αυξημένη διαπερατότητα αλλαγές που υποβαθμίζουν σημαντικά τη λειτουργία τους ως μέσο ανταλλαγής.
Ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτηριστικό είναι ότι η μικροκυκλοφορία διαθέτει αξιόλογη πλαστικότητα: σε αντίθεση με τα μεγάλα αγγεία που, μόλις αθηρωματωθούν, δυσκολεύονται να αναστρέψουν τη βλάβη, τα τριχοειδή μπορούν να ανασχηματιστούν, να αναγεννηθούν και να βελτιώσουν τη λειτουργία τους σε απόκριση σε κατάλληλα βιολογικά ερεθίσματα. Αυτή η πλαστικότητα είναι ο λόγος για τον οποίο η βελτίωση της μικροκυκλοφορίας αποτελεί εφικτό θεραπευτικό στόχο.
Επιστημονικές Έρευνες
Έρευνες που αξιολόγησαν τη δράση υπερβαρικού οξυγόνου στη μικροκυκλοφορία κατέγραψαν σημαντικές βελτιώσεις στη ροολογία του αίματος, στην ελαστικότητα των τριχοειδών και στη διαπερατότητα των αγγείων.
Η μείωση του οξειδωτικού stress έναν από τους κυριότερους παράγοντες βλάβης της μικροκυκλοφορίας αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους μηχανισμούς μέσω των οποίων το υπερβαρικό οξυγόνο βελτιώνει τη μικροαγγειακή λειτουργία.
Επιπλέον, η επαγωγή νεοαγγειογένεσης που χαρακτηρίζει το υπερβαρικό οξυγόνο δεν αφορά μόνο τη δημιουργία νέων αγγείων αλλά και τη λειτουργική βελτίωση των υπαρχόντων τριχοειδών.
Μελέτες με οπτική μικροσκοπία σε τριχοειδή ιστά έδειξαν αυξημένη πυκνότητα λειτουργικών τριχοειδών μετά από κύκλο θεραπείας με υπερβαρικό οξυγόνο.
Διαδικασία Θεραπείας σε Θάλαμο Υπερβαρικού Οξυγόνου
Η βελτίωση της μικροκυκλοφορίας αποτελεί έναν από τους κεντρικούς μηχανισμούς μέσω των οποίων η θεραπεία σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου ωφελεί τόσο ευρύ φάσμα αγγειολογικών παθήσεων.
Δεν πρόκειται για δευτερεύοντα μηχανισμό είναι ο συνδετικός κρίκος που εξηγεί πώς η βελτίωση της γενικής οξυγόνωσης μέσω θαλάμου μεταφράζεται σε κλινικά αποτελέσματα σε επίπεδο ιστών.
Κατά τη διάρκεια κάθε συνεδρίας, η αυξημένη τάση οξυγόνου στο αίμα βελτιώνει τη ρεολογία δηλαδή την ευκολία ροής του αίματος στα τριχοειδή, μειώνοντας την τάση για θρομβοποίηση και βελτιώνοντας την παροχή οξυγόνου σε επίπεδο κυττάρου. Μεταξύ συνεδριών, η επαγωγή αντιοξειδωτικών ενζύμων προστατεύει μακροχρόνια τα τριχοειδή από τη βλάβη του οξειδωτικού stress. Συνολικά, ο επαναλαμβανόμενος κύκλος υπεροξυγόνωσης και αντιοξειδωτικής ενίσχυσης που αποτελεί η θεραπεία στον θάλαμο λειτουργεί ως βιολογικό «service» της μικροκυκλοφορίας βελτιώνοντας τη λειτουργία της σε βάθος χρόνου. Ο κύκλος θεραπείας σχεδιάζεται εξατομικευμένα, συνήθως 20–40 συνεδρίες, σε συνεργασία με τον αγγειολόγο.